هشت سال است که کارم فقط یک چیز است: کابینت. آشپزخانه، کمد دیواری و کلوزت را طراحی میکنم، رندر میگیرم و نقشهی اجراییاش را تحویل کارگاه میدهم. کار خاصی جز این قبول نمیکنم، چون تفاوت یک آشپزخانهی خوب با بد در سه سانتیمتر است و آن سه سانت را فقط کسی میبیند که هر روز با یونیت و یراق سر و کله میزند.
فرقم با یک رندرکار عمومی این است که طرح من قابل ساخت است. عرض یونیتها را روی اندازههای واقعی بازار میبندم، حساب ورق و دورریز را نگه میدارم، میدانم کشوی تاندم چند میلیمتر از دیوار فاصله میخواهد، لولای گازر روی درِ فوقمات چه رفتاری دارد و پریز پشت جزیره کجا باید دربیاید. رندری که تحویل میدهم با نقشهای که به سیانسی میرود یکی است.
ارتفاعها را هم روی قد آدمهای همان خانه تنظیم میکنم، نه روی جدول استاندارد: ارتفاع صفحه، فاصلهی یونیت بالا از اپن، و اینکه کدام کشو باید سنگینترین قابلمه را بردارد. بیشتر همکاریهایم با کارگاههای کابینتسازی، دفاتر معماری و گالریهای آشپزخانه است، ولی سفارش شخصی هم میگیرم.